لحظه دیدار نزدیکست
باز من دیوانه ام مستم
باز می لرزد دلم دستم،
باز گویی در جهان دیگری هستم
های نخراشی به غفلت گونه ام راتیغ.
های نپریشی زلفکم را دست و آبرویم را نریزی دل
- شعر عقاب ، شعری که دکتر پرویز ناتل خانلری سرود و در زمان حیات "صادق هدایت" به وی تقدیم کرد
-
عقــابگشت غمناك دل و جان عقــاب چــو ازو دور شد ايام شباب
ديد كش دور به انجام رسيد آفتــابش به لب بام رسيد
بايد از هستي دل بر گيـــرد ره سوي كشور ديگر گيرد
خواست تا چــــاره نا چاركند دارويي جويـــــد و در كار كند
صبحگاهي ز پي چــاره ي كـار گـشت برباد سبك سير سوار
گله كاهنگ چرا داشت به دشت ناگه ا ز وحشت پر و لوله گشت
وان شبان ، بيم زده ، دل نگـران شــد پي بره ي نوزاد دوان
كبك ، در دامن خـاري آويخت مار پيچيـــد و به سوراخ گريخت
آهو استاد و نگه كرد و رميــد دشــت را خط غباري بكشيد
ليــــك صياد سر ديگر داشت صـــيد را فارغ و آزاد گذاشت
چاره مرگ ، نه كاريست حقير زنـــده را فارغ و آزاد گذاشت
صيد هر روزه به چنگ آمد زود مگـر آن روز كه صياد نبود
آشيان داشت بر آن دامـن دشت زاغكي زشت و بد اندام و پلشت
سنگ ها از كف طفلان خورده جان ز صد گونه بلا در برده
سا ل ها زيسته افزون ز شمار شـــكم آكنده ز گند و مردار
بر سر شـاخ ورا ديد عقــاب ز آسمان سوي زميـــن شد به شتاب
گفت كه "اي ديده ز ما بس بيداد با تو امروز مـــرا كار افتاد
مشكلي دارم اگر بگـشايي بكنم آن چه تو مي فرمايي "
گفت : " ما بنده ي در گاه تـوييم تــا كه هستيم هوا خواه تو ييم
بنده آماده بود ، فرمـان چيست ؟ جان به راه تو سپارم، جان چيست ؟
دل ، چـو در خدمت تو شاد كنم ننــگم آيد كه ز جان ياد كنم
اين همه گفت ولي با دل خويش گفت و گويي دگر آورد به پيش
كاين ستمكار قوي پنجه، كنـون از نياز است چنين زار و زبون
ليك ناگـه چو غضبناك شود زو حساب من وجان پاك شود
دوستي را چو نباشد بنيـاد حزم را بايد ازدست نداد
دردل خويش چو اين راي گزيد پـر زد و دور ترك جاي گزيد
ادامه مطلب