بعد از مدتی که با خودم در رابطه با اتفاقات و حرف و حدیث های پیش اومده کلنجار رفتم دارم می نویسم ببخشید:
می خواستم یه چیزی بگم.در مورد افرادی که باد به غبغب انداخته و سری به آسمان راه می روند و به اطرافشون یه اپسیلون هم توجه که چه نیگاه هم نمی کنن.
حلا اگه مجبور باشی یه مدت زیاد تحملشون کنین پدری ازتون در میاد که نگو نپرس.
باید هی نازشون بکشی تا راضی بشن چند ثانیه ای باهات حرف بزنن.
و اگه تو هم مجبور باشی یعنی بنا به دلایلی مجبورت کنن که با همه مخصوصا این جور افراد رابطه ات رو حفظ کنی دیگه نور علی نور میشه.محشری می شه وا!!!!
و اگر مسول این باشی که به هیچ کی بر نخوره کسی هم به فکر این نباشه که به خودت بر نخوره و تو ناراحن نشی یکمی اذیت می شی.ولی خب بنده بارون هستم دیگه آخه الکی که بهم باران نمی گن.
اگه اینارو نمی گفتم تو گلوم می موند غم باد میگرفتم. ممنون که خوندیش
همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود/که ز بند غم ایام نجاتم دادند
