كشتي در طوفان شكست و غرق شد.فقط دو مرد توانستند به سوي جزيره كوچك بي آب و علفي شنا كنند و نجات يابند.
دو نجات يافته ديدند هيچ نميتوانند بكنند،با خود گفتند بهتر است از خدا كمك بخواهيم.دست به دعا شدند.
براي اين كه ببينند دعاي كدام بهتر مستجاب مي شود به گوشه اي از جزيره رفتند.
نخست از خدا غذا خواستند.فردا، مرد اول، درختي يافت و ميوه اي برآن، آن را خورد.
سرزمين مرد دوم چيزي براي خوردن نداشت.هفته بعد، مرد اول از خدا همسر و همدم خواست، فردا كشتي ديگري غرق شد،
زني نجات يافت و به مرد رسيد.در سمت ديگر، مرد دوم هيچكس را نداشت.
مرد اول از خدا خانه، لباس و غذاي بيشتري خواست، فردا، به صورتي معجزه
وار، تمام چيزهايي كه خواسته بود به اورسيد.
مرد دوم هنوز هيچ نداشت.دست آخر مرد اول از خدا كشتي خواست تا اوو همسرش را با خود ببرد.
فردا كشتي اي آمد و در سمت او لنگرانداخت، مرد خواست بدون مرد دوم، به همراه همسرش از جزيره برود.
پيش خود گفت، مرد ديگر حتما شايستگي نعمتهاي الهي را ندارد، چرا كه در خواستهاي او پاسخ داده نشدپس همين جا بماند بهتر است.
زمان حركت كشتي، ندايي از آسمان پرسيد:چرا همسفر خود را در جزيره رها ميكني؟پاسخ داد:
اين نعمت هايي كه به دست آورده ام همه مال خودم است، همه را خود درخواست كرده ام.
درخواستهاي او كه پذيرفته نشد، پس لياقت اين چيزها را ندارد.
ندا، مرد را سرزنش كرد:اشتباه مي كني. زماني كه تنها خواسته او رااجابت كردم، اين نعمت ها به تو رسيد.
مرد با حيرت پرسيد:از تو چه خواست كه بايد مديون او باشم؟.
از من خواست كه تمام خواسته هاي تو رااجابت كنم.
بايد بدانيم كه نعمت هايمان حاصل درخواست هاي خود ما نيست, نتيجه دعاي ديگران براي ماست.
